Ocet winny – tylko czemu?

Krótka historia octu

Ocet produkowany jest od wieków na wielu różnych obszarach geograficznych.  Opracowany  został z produktów rolnych łatwo dostępnych w dużych ilościach. Różniły się one od siebie w zależności od terenu: od winogron po jabłka, od słodu po pomidora. Przekłada się to na bogate i apetyczne „menu” różnych octów. Od zawsze służył głównie do celów spożywczych, zarówno jako ‘przyprawa’, jak i środek konserwujący. Początki octu są bardzo odległe. Już w 4000 r. p.n.e. Babilończycy byli bardzo zajęci ich produkcją. Począwszy od octu z wina daktylowego, z winogron lub piwa, następnie używali go jako przyprawy, środka konserwującego lub dezynfekującego wodę pitną. Odniesienia do octu możemy odnaleźć w Starym Testamencie i kulturze greckiej.

Według tradycji rzymskiej pierwszą przyprawą do warzyw byłby właśnie ocet, a nie oliwa z oliwek jak mogłoby się wydawać. W przepisach Apicjusza znajdujemy „acetaria”, sałatki warzywne i owocowe doprawione różnymi rodzajami sosów octowych. Wśród legionistów rzymskich „moretum” cieszył się dużą popularnością (sałatka z czosnku, cebuli, ruty*, koziego sera i kolendry doprawiona octem) oraz orzeźwiający napój „posca” uzyskiwany przez zmieszanie octu z wodą.

*RUTA to roślina powszechna we Włoszech, rośnie nawet spontanicznie poniżej 1000 metrów nad poziomem morza. Ma przyjemny aromat, niezbyt pikantny i służy do aromatyzowania grappy. Nasiona ruty wraz z liśćmi mięty służą zaś do aromatyzowania dziczyzny.

Również Starożytni Rzymianie przygotowywali przy każdej jadłodajni specjalną miskę, zwaną „acetabulum”, aby można było w niej zwilżyć chleb i przepłukać usta między jednym posiłkiem, a drugim.

Charakterystyka i wartości odżywcze

Ocet winny jest znakomitym dodatkiem do sosów, surówek przygotowywanych ze świeżych warzyw oraz sałatek z dodatkiem ostrych, pleśniowych serów i/lub czerwonych mięs np. dziczyzny, wołowiny lub drobiowych – szczególnie kaczki. Stanowi dobrą bazę do marynowania ww. rodzajów mięsa lub przygotowywania sosów do pieczeni. Octu winnego nie należy porównywać do octu spirytusowego, gdyż ten drugi jest jałowy i nie zawiera cennych dla naszego zdrowia składników odżywczych. Pamiętajcie jednak, że wyłącznie naturalny ocet winny otrzymany w wyniku procesu fermentacji (alkoholowej i octowej) winogron lub wina (tylko octowej), zawiera składniki odżywcze.

Do czego używać octu?

Biały ocet winny jest delikatniejszy w smaku. Stosuje się go przede wszystkim do surówek i sosów, zaś czerwony ocet winny, o ostrzejszym smaku, podkreśla głównie smak mięs, choćby cielęciny, jagnięciny czy wołowiny. Ocet winny, zarówno ten uzyskiwany z winogron, jak i z wina, przynosi wiele korzyści zdrowotnych, mimo że nie jest źródłem witamin i składników mineralnych. Dzięki niewielkiej zawartości kalorii i braku tłuszczu świetnie sprawdzi się w diecie osób odchudzających się. Poza tym:

  • przyspiesza metabolizm
  • hamuje apetyt
  • ma działanie bakteriobójcze
  • dzięki obecności silnego antyoksydantu – resweratrolu – czerwony ocet winny spowalnia proces starzenia: hamuje powstawanie zmarszczek, przebarwień, palm starczych
  • wspomaga trawienie, stymuluje wydzielanie soków żołądkowych
  • dzięki zawartości flawonoidów czerwony ocet winny obniża poziom cholesterolu we krwi, zmniejsza ryzyko wystąpienia miażdżycy oraz chorób serca
  • może pomóc obniżyć ciśnienie krwi
  • może spowalniać wchłanianie glukozy, co zapobiega jej gwałtownym skokom we krwi
  • dzięki wysokiej zawartości kwasu octowego zwiększa wchłanianie wapnia i magnezu z pożywienia

Szczególnie pozytywny wpływ na zdrowie wykazuje czerwony ocet winny, co wynika z wyższej zawartości polifenoli (w porównaniu do białego octu winnego).

A gdyby ktoś był ciekawy jak wygląda ruta, to proszę bardzo:

One thought on “Ocet winny – tylko czemu?”

  1. Jagoda
    Odpowiedz

    Jagoda

    dzięki za info o occie! Lubie go dodawać, a teraz będę jeszcze mieć poczucie, że to zdrowe!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *